Słuchacze powinni być oceniani wg opublikowanych i konsekwentnie stosowanych kryteriów i procedur. Z zasady tej wynika: możliwość standaryzacji procesu nauczania; ułatwienie weryfikacji realizacji procesu nauczania np. pod kątem sprawności, jakości, przydatności; zwiększenie obiektywizacji procesu oceniania słuchacza; wykluczenie sytuacji nieetycznych (przekupstwo, protekcja itp.); ujednolicenie poziomu wiedzy uzyskiwanej przez słuchaczy w różnych ośrodkach kształcenia; ułatwienie interpretacji oceny np. przez koordynatora grupy projektowej, inną jednostkę kształcenia, potencjalnego pracodawcę.
 
Zakres materiału, wymagania i sposób oceniania należy przekazać słuchaczom przed rozpoczęciem procesu dydaktycznego. Wczesne przedstawienie ustandaryzowanego systemu oceniania umożliwia uniknięcie nieścisłości oraz sytuacji spornych w procesie oceniania.
 
Obowiązuje obiektywizacja sprawdzania wiedzy. Obiektywizacja powinna być podstawą każdego procesu oceniania. W równoległych grupach słuchaczy istotne jest, aby końcowe procesy kontroli postępów w miarę możliwości posiadały podobny poziom poruszanych zagadnień.
 
Słuchacze mają prawo wglądu do ocenianych prac (prace mogą być bądź w formie papierowej bądź w formie elektronicznej w ramach systemu e-Learning). Skutkuje to: weryfikacją rzetelności oceny przez samych ocenianych; wymuszeniem większej obiektywizacji sprawdzania prac;  omówieniem rozwiązań, wskazaniem ewentualnych błędów oraz wyjaśnieniem poprawnego rozwiązania.
 
W ramach rozpoczęcia procesu dydaktycznego należy przeprowadzić kontrolę wstępną (np. w formie testu), aby ustalić poziom umiejętności słuchaczy. Pozwoli to dobrać odpowiednie metody i strategie nauczania. Może się okazać, że ćwiczenia dla słabszych grup będą polegały przede wszystkim na ponownym tłumaczeniu materiału z zajęć wykładowych i rozwiązywaniu zadanych problemów przy małej aktywności słuchaczy. W lepszych grupach słuchacze mogą przedstawiać swoje rozwiązania oraz dyskutować pod merytoryczną opieką prowadzącego ćwiczenia. Określenie poziomu grupy należy przeprowadzać na podstawie informacji wniesionej przez proces kontroli wstępnej (np. test).   W trakcie trwania procesu dydaktycznego metody i strategie nauczania należy dostosować do aktualnych wymogów grupy – w zależności od wyników kontroli bieżącej.
 
W trakcie trwania procesu dydaktycznego będzie odbywała się kontrola bieżąca podczas przyswajania nowych wiadomości (np. dla słabszych grup po dokładnym wyjaśnieniu – kartkówka z analogicznego problemu lub krótki quiz w systemie e-Learning). Kontrola bieżąca umożliwia: określenie jakości sposobu przekazywania wiedzy; określenie aktualnego poziomu grupy; aktywizację słuchaczy poprzez czynnik motywacyjny.
 
Po realizacji wszystkich zagadnień merytorycznych z danego zakresu przeprowadzana jest kontrola końcowa np. w formie kolokwium, egzaminu, testu zaliczeniowego, itp. Forma kontroli końcowej powinna być dostosowana do danego przedmiotu oraz programu nauczania.
 

·         Możliwość kontroli samodzielności
 
Kontrola samodzielności słuchaczy w ramach realizowanych procesów dydaktycznych stanowi jedno z podstawowych zagadnień stawianych jako niemożliwe do osiągnięcia w takim stopniu jak w trybie stacjonarnym przez systemy e-Learning. Kontrola samodzielności realizacji np. procesów kontroli postępów (w szczególności egzaminów) w trybie stacjonarnym jest znacznie uproszczona w porównaniu z trybem zdalnym. Obecność dydaktyka w trakcie trwania kontroli w zaczym stopniu uniemożliwia słuchaczom niesamodzielną realizację pracy. W przypadku systemów e-Learning zapewnienie w podobnym stopniu samodzielności związane jest z zastosowaniem po stronie słuchacza technologii umożliwiających weryfikację samodzielności, co często jest niemożliwe w związku ze znacznymi kosztami takich technologii (zestawy kamer, czytniki linii papilarnych, itp).